سنڌوڪ ادب جي ڏاڪڻي ۽ ڀرپور روپي مان اِڪڙو حصو هوندو آهي. ڪلام، شعر يا بيت جي ڍنگ ۾ پرگاريائيندي، سنڌي شاعري انساني حالات، ٻرڻي پيار، ۽ زندهگيءَ جا ڳڻڀاڱيا تجربا بيان ڪري ٿو. ڪجهه شاعرا ڏسندڙ ته هئا جن جي لِکائين مان ٻاهرين روشن تفصيلا ملي سکن؛ جڏهن ته ٻيا روحاني ۽ تصوري جهان ۾ گم آهن. قديم زماني
ڀارتي ثقافت جي معزز ڪنڊ ۾، سندھي شاعري هڪ خاص جڳهه رکندڙ آهي. قديم دَهرن کان وٺي ننڍي دور تائين، سندھي شاعري پيار ۽ اندوهن جو اظهار آهي. انهن ڏسڻ ۾، حيات جي ٻاهرين جي بيان ڪئي وئي آهي، ۽ انهن ڪٿائن ۾، سندھي ماڻھو جي سوچڻ جا گڏيل خيال پيدا ٿي چڪا آهن. سندھي شاعري پياڻ واري تهوري به آهي، ۽ نور به -
سندھي ادب جي دنيا ۾، جداڳڻو مقام آهي. پراني زماني کان وٺل همچنين سندھي شاعرا بيلاگ طريقي سان پنهنجي جذبات بيان ڪيا آهن. عام زبان ۾، سندھي شاعري ۾ عشق ، جنهن ۾ الڳگيهاڻي، پڻ سماجي حالتون ظاهر ٿينديون آهن . نامور شاعرا جهڙوڪ بانو ڇڻاڻ سندھي شاعري کي ۾ پيو ڪري ڏنو آهي . شهيد موئين جو کلام: